 |
|
[Webcomic] Player vs. Player
18 februari 2006 |
Player vs. Player
Auteur: Scott Kurtz
Website: www.pvponline.com
Het medium webcomics wemelt van de experimentele vondsten, amateuristische meuk, werk met literaire pretenties, strips die heel specifieke doelgroepen bedienen en ga zo maar door. Maar natuurlijk zijn er ook talloze webcomics die zo rechtstreeks in een krant opgevoerd zouden kunnen worden.
Player vs. Player is zo'n webcomic. En tevens een al sinds 1998 lopende en mateloos populaire in deze categorie. Scott Kurtz deed een jaartje geleden wat stof opwaaien toen hij zijn strip gratis aan de kranten aanbood en daarmee de 'pure' krantenstriptekenaars danig aan het schrikken maakte. Kurtz sleept reeds zo'n prima inkomen uit zijn site dat geen geld vragen voor de krantenpublicatie hem niks uit hoefde te maken, en het hem wellicht een nog groter (merchandise kopend) publiek op zou leveren. De opgewaaide stof bestond vooral uit de woede die de krantenstriptekenaars (o.a. Wiley Miller) over hem uitstortte, want uiteindelijk kwam het nauwelijks tot krantenpublicatie.
Dit lijkt vreemd. Want Player vs. Player is een strip met een veelzijdige maar niet voor dagelijkse publicatie té uitgebreide set hoofdfiguren. De onderwerpen (o.a. kantoorhumor, gamer-humor, sci-fi verwijzingen, maar ook relatiehumor, rare dieren en ga zo maar door) zijn veelzijdig en in staat een groot publiek aan te spreken. De strip is ook heel publieksvriendelijk getekend. Daarbij bood Kurtz zijn totale archief zó, op drukkwaliteit, gratis aan, dus een krant is dan verzekerd van haar deadline met bijna een decennium aan strips op voorhand beschikbaar. En bovendien stelde Kurtz geen enkele verplichting om strips te plaatsen waar een redacteur zijn publiek liever niet aan bloot zou willen stellen, en was de enige voorwaarde die hij stelde, dat het adres van zijn site vermeld bleef. Aangezien de strips waarvoor wél betaald wordt doorgaans ook netjes de hyperlink van hun syndicate of tekenaar vermelden, is dit zeker geen ongewoon verzoek.
Dus wat ging er mis? Waarom zijn kranten niet als goudkoortsige gekken op dit aanbod ingesprongen? Is de strip wellicht toch niet zo krantvriendelijk als hij ogenschijnlijk overkomt? Tijd, dunkt me, voor een kritische beschouwing. Is Player vs. Player funny genoeg voor de funny papers?
Hoewel de tekenstijl nogal geëvolueerd is sinds 1998, was deze altijd al van vrij goede kwaliteit. Vlotte, heldere lijnen, geen overdaad aan details, en met de exact juiste 'appeal' die bij de inhoudelijke grappen hoort. PvP leest daardoor al bijna acht jaar lekker vlot weg. Zeker als je de strips uit recentere jaren bekijkt, is de kwaliteit van het tekenwerk absoluut als professioneel en publieksvriendelijk te bestempelen. Gezien datzelfde aspect in sommige wél publicerende krantenstrips, kan dit niet de reden zijn geweest.
Is het dan de humor wellicht? Natuurlijk zijn er obscuurdere grappen die niet het totale krantenpubliek iets zullen zeggen, maar daar staan telkens weer talloze tegenover die wel herkenbaar genoeg zijn voor een glim- of zelfs een bulderlach. Player vs. Player wordt verder ook niet voor niets onder die titel gepubliceerd, dus het is sowieso al bijzonder dat er zoveel algemenere humor tussen zit. Nee, de humor zit ook wel snor. Scott Kurtz weet wat grappig is. Hooguit zouden er iets minder van die rare panda-grappen in kunnen.
De karakters dan? Of hetgene wat er verteld wordt? Is het te verwarrend voor Jan-met-de-krant, zou de lezer het zonder online archief bij de hand niet meer kunnen volgen? Dat is allereerst nooit echt een argument geweest, want kranten plaatsen nog altijd voldoende vervolgstrips. Maar dan nog: hoe ingewikkeld is het?
Player vs. Player is een fictief games-magazine, waarvan de strip de dwaze avonturen van de redactie van volgt. Cole, de baas van het stelletje, doet zijn best de boel draaiende te houden. Brent, de creative director, heeft ongeacht de situatie doorgaans wel een sarcastische opmerking paraat. Jade is de vrouw in de mannen-omgeving. Frances is een irritante jonge knul die zichzelf god onder gamers waant. Dan is er nog een kat die op wereldheerschappij aast, een dommige trol, twee redelijk nutteloze zuipschuiten, een evil concurrent, en een handjevol bijfiguren. De verhaallijnen die ten tonele gevoerd worden variëren van relatie-ontwikkelingen tot reizen in de tijd, maar lopen nooit veel langer dan een paar weken. In de context van de strip wordt telkens vrij snel opnieuw duidelijk wie wie is. Al met al niet te vreselijk complex, dus, maar net gevariëerd genoeg om jarenlang aan interessant materiaal op te leveren.
Dan is er nog altijd het aspect van 'commercial appeal' waar de zogenaamde professionele tekenaars graag over reppen. Dat is een onmeetbaar, volledig subjectief en instinctief element dat zich doorgaans pas in verkoopcijfers laat meten of bewijzen. Welnu, als een reeks bundels op Amazon, een Eisner-nominatie, en een grootse en wereldwijde fanbase niet genoeg zeggen, heeft men daar altijd nog een heerlijke, definitieloze stok om een hond mee te slaan. Maar over het geheel genomen is er geen enkele reden waarom deze strip in een krant zou misstaan.
Wellicht is de krantenwereld gewoon nog niet klaar voor het idee. Jammer, want het aanbod zou deze in alsmaar grotere financiële crisis verkerende wereld best kunnen helpen. Ondertussen blijft het internet-surfend publiek in ieder geval niet verstoken van deze strip.
René van Densen
Het idee van een wekelijkse Webcomic Review is ontstaan op de beurs Clickburg. Wil je een reactie geven op deze recensie? Dat kan op de speciale Review-sectie van het Clickburg Forum.
|
|
 |
 |
 |
|
|
