 |
|
Ooievarken
Stedho
(Stedho). Oogachtend 2005. ISBN 90-7754-910-2. |
|
|
De Vlaamse uitgeverij Oogachtend blijft zich opwerpen als platform voor het alternatieve talent bij onze zuiderburen. Ditmaal kan Stedho zijn vleugels uitslaan met Ooievarken.
Na het verscheiden van stripblad Ink zat de alternatieve stripscene van Vlaanderen even in een dip. Uitgever Johan Stuyck probeerde het niettemin toch – zonder de zo belangrijk geachte voorpublicatie, maar liefst wel met de subsidiestroom die juist bij Ink was gestaakt. Ook Ooievarken wordt ondersteund door het Vlaams Fonds voor de Letteren.
Letteren, tja. Letters staan er niet in deze uitgave. Tekenaar Stedho (pseudoniem van Steven D'Hondt) heeft een woordloze strip gemaakt. Een populaire maar moeilijke vorm, die hier evenwel prima uitpakt. Ooievarken is zoals de achterflap aangeeft ‘een woestijsaga zonder begin en einde’. Drie keer vertelt Stedho een verhaal over eenzelfde setting en met dezelfde personages. Toch is het drie keer compleet anders – of zien we af en toe details terug uit de eerdere verhalen?
Ooievarken lees je niet vanwege de plot, maar vanwege het onvertelde. Elke keer haal je er iets anders uit. Het rijke tekenwerk van Stedho bevat zoveel fraaie details dat er telkens iets nieuws is te zien. Kritiekpunt is hooguit dat de Vlaming wel erg goed naar de zweverige werk van Moebius heeft gekeken. Diens desolate landschappen zijn goed terug te herkennen, evenals diens onbedoeld kolderieke antiheld. Stedho is natuurlijk geen Moebius, maar wel iemand om in de gaten te blijven houden.
Jeroen Mirck
|
TERUG
NAAR HET RECENSIE OVERZICHT |
|
 |
 |
 |
|
|
